Od premiery gry Splatoon na Nintendo WiiU w 2015 roku minęło ponad dziesięć lat. W międzyczasie otrzymaliśmy dwie kontynuacje oraz poboczne przygody kolorowych kałamarnic (Inklingów) i ośmiornic (Octolingów), taplających się w hektolitrach tuszu. 

Za powołanie marki do życia odpowiada zespół młodych deweloperów ze studia Nintendo EPD Production Group No. 5 (Yusuke Amano, Tsubasa Sakaguchi, Hisashi Nogami, Shintaro Sato i Seita Inoue), którzy wykreowali kolorowy, magiczny świat Splatoon. Od samego początku tytuł ten – wydany na konsoli Nintendo Switch – stawiał na rozgrywkę sieciową z nielicznymi elementami jednoosobowej zabawy. Komponent fabularny rozwinęły dopiero dwie kolejne odsłony serii.

Dziecięca ciekawość

Kibicuję marce Splatoon od samego początku. Oczarowała mnie swoim beztroskim spojrzeniem na rozrywkę, kolorowym światem i estetyczną prostotą. Co więcej, pokochałem ją za oprawę audio, a szczególnie za wyśrubowane do granic niemożliwości, szalone tematy muzyczne, które towarzyszą mi po dziś dzień. Dlatego wieść o premierze Splatoon Raiders wzbudziła we mnie dziecięcą ciekawość nie tylko względem samej gry, lecz także muzyki, jaką miała zaoferować.

Utwory w grach Splatoon od zawsze miały swoje unikalne, niepodrabialne brzmienie. Kompozytorka Shiho Fujii powołała do życia fikcyjny język tytułowych kałamarnic i ośmiornic, będący zbiorem słów zaczerpniętych z angielskiego, hiszpańskiego, a także niemieckiego. Zapewniło to przestrzeń do nagrania piosenek z udziałem wymyślonych bohaterów z uniwersum Splatoona. 

W trzech odsłonach serii postawiono duży nacisk na rytmiczne, momentami rockowe piosenki z elementami popu, jazzu i punku. Nie zabrakło też miejsca dla muzyki etnicznej rodem z dalekiej Azji – w tym pieśni japońskiej o charakterze melancholijnej ballady, śpiewanej w stylu enka. 

Beztroska kreatywność

Oprawa muzyczna w Splatoon Raiders nawiązuje bezpośrednio do trybu rozgrywki Salmon Run, dobrze znanego graczom z ostatniej odsłony serii. Tym razem punktem odniesienia dla kompozytorów było stopniowe odkrywanie tajemnicy archipelagu w towarzystwie zespołu Deep Cut (Shiver, Frye oraz Big Man). Obrany przez deweloperów kierunek skłonił ich do zgłębienia gatunków zapewniających głębszą immersję, takich jak techno, dub czy minimalizm. 

Rozgrywka w Splatoon Raiders skupia się na trybie dla pojedynczego gracza oraz wielokrotnym powtarzaniu wielu sekwencji w tych samych planszach, niczym szybki looter-shooter. Niepokojąca momentami atmosfera gry była impulsem do stworzenia dźwięków opartych głównie na instrumentach elektronicznych. 

Oczywiście nowe pomysły na muzykę nie zastąpiły znanych fanom Splatoon, klasycznych kompozycji z trybu Salmon Run od zespołu Salmonidów (Omega Three). W utworach Surge & Submerge, Deluge Dirge i wielu innych nadal usłyszymy brzmienie wiolonczeli i kotłów w tle. Dostaliśmy też jednak coś w rodzaju dalekich krewnych Omega Three, którzy podnoszą morale naszych antagonistów. Jaką w takim razie rolę odgrywa muzyka w Splatoon Raiders?

Niechciane kompozycje

Powiedziałbym, że jest ona niewielka, a wręcz schowana za warstwą odgłosów nieskończonych, zapętlonych starć z hordami zmutowanych łososi (Salmonidów). Mamy tu do czynienia z euforią kakofonii, zlepkiem chaotycznych, czasem nieharmonijnych dźwięków. Rozumiem próbę skomponowania muzyki odmiennej i eksperymentalnej. Niestety Splatoon Raiders w porównaniu z poprzednimi odsłonami brzmi jak ścinka nieużytych wcześniej, niechcianych kompozycji. 

Jedynym jasnym punktem w tym wszystkim są utwory towarzyszące scenkom fabularnym oraz motywy muzyczne postaci. Osobiście wolałbym jednak usłyszeć piosenki, które były fundamentem poprzednich gier z serii Splatoon, niż zbitkę niepasujących do siebie instrumentów.

Czytaj więcej: