Muszę szczerze przyznać, że do nowej produkcji z serii Silent Hill podchodziłam z mieszanymi uczuciami. Zgodnie z obecną polityką Konami każdy może stworzyć swoją wersję Silent Hill pod ich patronatem, stąd różnorakie studia mierzą się z tym wyzwaniem – z różnym skutkiem. Screen Burn wychodzi jednak z tej próby obronną ręką, zarówno w kwestii immersji, jak i oprawy audio.

Akcja Silent Hill: Townfall dzieje się na fikcyjnej wyspie na Morzu Północnym u wybrzeży Szkocji. Główny bohater, Simon, zostaje wyrzucony przez morze na brzeg z wkłuciem dożylnym w dłoni. Zbłąkani wśród opustoszałych ulic St. Amelia powoli odkrywamy przyczyny katastrofy przemysłowej, która pochłonęła niemal sto osób, powodując ogromną traumę u mieszkańców i bohaterów.

W pokrytych mgłą zaułkach portowej mieściny, zaludnionych przez zmutowane stwory, przeżywamy przygody Simona, pielęgniarki Zoe oraz tajemniczego Richarda, który prosi tego pierwszego o pomoc. Właśnie to, że gramy z perspektywy trojga bohaterów, jest świetnym wyróżnikiem Silent Hill: Townfall, zaś widok z pierwszej osoby, skądinąd nowatorski w tej serii, ma ogromny wpływ na gameplay i immersję.

Autorskie podejście

Za muzykę do tej odsłony odpowiada kanadyjski kompozytor, filmowiec i artysta wizualny o pseudonimie Pilotpriest. Soundtrack bardzo dużo wnosi do odbioru gry. Chłodne, dark ambientowe syntezatory stanowią pełne napięcia tło, zarówno kiedy staramy się unikać potworów czających się w zaułkach, jak i w industrialnych, betonowych korytarzach alternatywnego świata. Z kolei fortepianowe ballady wywołują uczucie smutku i skłaniają do refleksji.

Mimo iż słychać, że to ścieżka dźwiękowa do Silent Hill (na przykład w utworze z menu głównego), nie jest ona bezrefleksyjną kopią twórczości Akiry Yamaoki. Kompozytor, który zresztą przyznaje, że zainspirowała go praca Akiry, stworzył własny styl, uzupełniający klimat serii. Na szczególne wyróżnienie zasługuje niepokojące Drifted, oparte na biciu serca i trzymające w napięciu Welcome, a także wzruszające Gone i Sleep. Niestety soundtrack oficjalnie dostępny jest jedynie na platformie Steam.

Uroki nostalgii 

Jako że akcja Townfall ma miejsce w latach dziewięćdziesiątych, warstwa audio pełna jest dźwięków z tego okresu. Telefony stacjonarne, automatyczne sekretarki, budki telefoniczne, stare komputery i modemy – wszystkie te odgłosy wywołują przyjemne uczucie nostalgii. Oprócz tego Simon ma do dyspozycji przenośny telewizorek, będący głównym narzędziem w grze, który także emituje charakterystyczne dźwięki dostrajania sygnału.

Wszystko to wywołuje skojarzenie z Obcym: Izolacją, gdzie też mieliśmy do czynienia ze sprzętem retro. Nic dziwnego, gdyż głównym projektantem dźwięku w Townfall jest nie kto inny, jak Byron Bullock, który pracował także nad wyżej wymienioną grą. Również niskie pomruki głównego antagonisty, odgłosy mniejszych potworów, metaliczne uderzenia oraz krajobraz audio betonowych labiryntów zostały bardzo dobrze zaprojektowane i zaimplementowane. Dość powiedzieć, że przemysłowe zgrzyty w akompaniamencie świetnie wybrzmiewających pogłosów oddziałują na tyle silnie, by odbiorcę przestraszyć oraz pomóc mu wczuć się w rozgrywkę.

Silent Hill f – muzyka szkarłatnego miasta

Silent Hill: Townfall jest produkcją dopracowaną pod kątem oprawy dźwiękowej, fabuły oraz aktorstwa. Widać i słychać, że studio Screen Burn przyłożyło się i włożyło mnóstwo serca w tę grę. Oby takich części serii powstawało jak najwięcej, ponieważ to jest Silent Hill, na którego od dawna czekałam.

Czytaj więcej: