Wyobraźmy sobie, że mamy rok 2019. Elizabeth Hargrave wydaje niezwykle urokliwą grę planszową o krótkim i chwytliwym tytule „Wingspan„. Jej największymi atutami okazały się nie tylko przystępna mechanika, ale przede wszystkim tematyka i oprawa wizualno-malarska, za którą odpowiadają: Ana Maria Martinez Jaramillo, Natalia Rojas i Beth Sobel. Pamiętam, że często wychodziłem na taras, gdzie przy akompaniamencie ptaków wraz z przyjaciółmi rzucaliśmy kośćmi, przesuwaliśmy żetony i dokładaliśmy karty.

Wszystko było idealnie do momentu, aż powstała adaptacja tej gry planszowej na wszystkie możliwe konsole, telefony i komputery osobiste. Wtedy też pojąłem, że można stworzyć doskonały podkład muzyczny, który nie zagłuszy ptaków, a wręcz przeciwnie – pozwoli rozwinąć skrzydła w miejscu, gdzie nie mogły zrobić tego papierowe karty.

Czułość, której nie potrzeba słów

Wersja cyfrowa nie odbiega graficznie od swojego planszowego pierwowzoru. Do gry używamy identycznych kart, tyle że animowanych. Zostały żetony i znaczniki, zmieniły się tła. Te są malowane i ilustrują jedno z trzech siedlisk bytowania naszych ptaków: las, polana bądź morski brzeg.

Kolejnym świetnym zabiegiem było zaproszenie do polonizacji Krystyny Czubówny, która w naszym kraju pozostaje niekwestionowaną królową filmów przyrodniczych i dokumentalnych. Jej charakterystyczny lektorski głos sprawdza się tutaj idealnie, co dodając grze sentymentalnego powiewu.

Za warstwę muzyczną odpowiedzialny jest Paweł Górniak. Aranżacja, którą stworzył, to doskonałe uzupełnienie przyrodniczej tematyki gry – zarówno planszowej, jak i jej cyfrowej adaptacji. Kompozytor raczy nas nietuzinkowym miksem muzyki relaksacyjnej z muzyką drogi, podczas gdy w świecie przepełnionym morderczym tempem, niesamowitymi wymaganiami i chorą ambicją tak często brakuje nam oddechu.

Ptasi śpiew

Tym właśnie jest muzyka w tej grze: zatrzymaniem czasu. Zbieraniem agrestu za chatą babci, gdy miałem sześć lat, albo wspomnieniem wieczoru po żniwach, gdzie słyszałem kumkanie żab przecinane śpiewem kosów. To nostalgia, ale taka pozbawiona smutku. Czułość, której nie potrzeba słów. Często łapię się na tym, że włączam ten album tak po prostu, gdy gotuję, rysuję czy zmywam naczynia. W ten sposób mogę przenieść się do lasu, na polanę lub brzeg morza. Odetchnąć pełną piersią w rytmie śpiewu ptaków.

Paweł Górniak ścieżką dźwiękową do Wingspan osiągnął coś, czego ostatnio brakuje w muzyce do gier  – to pokora. Nie znajdziemy tu dramatycznych modulacji, napięcia ani dynamicznych zwrotów. Całe szczęście! Bo tutaj najważniejsze jest to, co jest niedopowiedziane. Wingspan Pawła Górniaka to nie tylko muzyka do świetnej adaptacji gry planszowej. To również idealna ścieżka dźwiękowa codzienności. To muzyka na teraz.

Czytaj więcej: